Ongeduldig staan ze in de rij voor de kassa. Ze reageren kortaf op de functionele vragen van de caissière. Schiet nou toch eens op… hoor je ze denken.
En daar staat ze dan, de mevrouw met de rollator. Ze probeert haar boodschappen van de band af te halen. Ze heeft zichtbaar moeite met het bewegen van haar armen. Mensen zien haar worstelen, de sfeer in de rij verandert, op de een of andere manier.
‘Mag ik je helpen?’ vraagt de mevrouw achter haar. ‘Ja graag’, en ze ploft vermoeid op haar rollator. ‘Bedankt’, zegt ze wanneer haar boodschappen in de rollatortas verdwijnen. Meer mensen glimlachen nu, kijken elkaar aan, zijn even uit hun eigen wereldje gehaald.
Wat is er nodig om dat langer vast te houden?
