We slapen met haar in één bed en wordt ze wakker, dan drinkt ze en slapen we weer verder. “In één bed? Gevaarlijk hoor!” Ook zou ik haar meer gewoon moeten laten huilen, en op de vraag hoeveel voedingen ze per dag krijgt weet ik het antwoord niet.
Allemaal opvoedadvies en vragen die ik in de Filippijnen nooit krijg. Daar verbaast men zich erover dat ik Nica zelf verzorg en geen ‘nanny’ heb om te tonen dat je meer status hebt. En een voor Nica onbekende man zal er voor zijn vertrek met zijn vinger een kruisje op haar voetje maken zodat ze geen last krijgt van zijn eventuele negatieve energieën.
Pas in een andere omgeving ervaar je wat daar belangrijk is. Zouden al deze normen mij ook opgevallen zijn als ik constant maar in één land was gebleven?
