Ze rechtvaardigen bombardementen door te stellen dat hun land veiliger wordt. Ze stellen dat het IS niet compleet vernietigt.
Als je erover nadenkt besef je dat waarschijnlijker is dat het onveiliger wordt. Als IS gedecimeerd wordt of niet meer zou bestaan, is een bron tot radicalisering opgeruimd. Als dat gebeurt op een manier die ons met walging vervult omdat we onze waarden verloochenen, ontstaat een toestand daar en in eigen land die uitnodigt tot verzet, tot radicaliseren.
We raken zo aan een van de belangrijkste problemen van deze tijd. Regeringsleiders lijken alleen te beschikken over doelgericht handelen en uiten zich in tv-frames. Ze communiceren wensen als doelen en kiezen een middel dat zo’n doel lijkt te realiseren. Zaken, gebeurtenissen en opvattingen waar ze geen raad mee weten maar er zeker en gewis toe doen, negeren ze. Het is én arrogant én simplistisch.
