Zo hebben we het onze jongens van 2 en 3 geleerd.
Als we voor onze caravan ontbijten ontkomt geen enkele voorbijganger aan een tweestemmig BONJOUR! Iedereen die genoeg uitgeslapen is lacht, zwaait en groet terug.
Na een paar dagen kennen alle campinggasten die er al wat langer staan het ritueel. Met een verontschuldigend schouderophalen gebaren ze niet te kunnen zwaaien met volle afwasteil in de handen. ’s Avonds als we voor de caravan een wijntje drinken, vragen ze of de kinderen al lekker liggen te slapen als ze voorbijkomen.
Na anderhalve week zegt de oudste: “Papa, je kan ook ‘botswaar’ zeggen, hoor!” Het duurt bij mij even, maar dan dringt het door. ‘BOTSWAAR!’ klinkt het.
