Ze konden het nauwelijks geloven, het besef was er nog niet. Tranen rolden over de wangen bij Mandy van den Berg, de aanvoerder van Oranje. Al haar inzet heeft bijgedragen aan dit succes.
Voetbal blijft een teamsport en Van den Berg weet dat maar al te goed. Zij deed een stapje terug toen het voor het team beter was. Ze heeft geen stennis lopen schoppen, of minder interesse getoond in haar teamgenoten. Integendeel… ze bleef doen wat nodig was voor haar team. Ze deed het met volle overtuiging en als vanzelfsprekend. Hierin lag de basis van dit kampioenschap. De harmonie binnen het team raakte niet verstoord of werd erdoor mogelijk beter. Ze bleven in de flow en zo werd haar bijdrage van onschatbare waarde. Zou dit ook (nog) zo kunnen gebeuren in het professionele mannenvoetbal?
