Binnen een paar dagen dienen nieuwe mogelijkheden en situaties zich aan. Een winkel trekt er klanten mee, de NS laat ‘spoorzones’ uit het spel blokken, een op Pokémon jagende man loopt pardoes door het beeld van een live tv-programma.
Iemand zei op de radio dat mensen met autisme die normaal gesproken nauwelijks de straat opgaan, dat via dit spel wel doen. ‘Nu zijn ze lekker buiten en bewegen ze.’ In hetzelfde item kwam de verslavende werking van ook deze game aan de orde.
Langzaam maar zeker kun je de groei van ‘autistisch gedrag’ niet meer los zien van allerlei technologie die je uitnodigt van jezelf uit te gaan, wisselwerking met anderen te vermijden en de omgeving waarin je leeft slechts als decor te gebruiken.
Of zouden mensen met hun jacht op Pokémon nu ook in omstandigheden komen waar contacten kunnen uitgroeien tot relaties?
