Jaren uitgesteld – misschien komen ze nog eens van pas. Gelukkig kon een deel naar de kringloopwinkel, goed voor m’n gemoedsrust.
Anderen hadden daar kennelijk geen last van: ongebruikte houten planken, een gaaf kinderstoeltje, dozen kerstballen, een nog glimmende plastic slee, blauwe mandjes van AH (?), allemaal de container in. Mijn föhn ook. Fabrikanten zorgen ervoor dat je die niet zonder vernielen open kunt maken. Terwijl alleen het snoertje niet goed meer contact maakte.
Ik hield hoofdpijn van het bezoek aan de gemeentewerf over: spanning van mijn eigen actie, en van mensen zien die zorgeloos, zonder de kringloopwinkel te vragen, van alles weggooien wat bruikbaar is en vernietigd zal worden. Ik zou het er geen dag volhouden, omdat ik van alles zou willen redden voor iemand die het nodig heeft of kan gebruiken. Ik maakte me zelf maar wijs dat het afgelopen zaterdag uitzonderlijk druk was. Zou het?
