Tel uit je winst

foto door crisderaud op RGBStock.com
Geschreven door Imelda Schouten

Het jaarlijks tandartsbezoek. Verwijdering van tandsteen, niet mijn favoriet. Te voorkomen? De assistente zei vriendelijk dat netjes poetsen onvoldoende is.

1 dag zonder ragen en flossen laat resten achter die plaque worden die je zelf niet meer goed verwijderd krijgt. Mijn  tandarts ziet 40plussers met op het oog gave tanden, die met enige regelmaat eruit vallen – voer voor nachtmerries.
Plaque tussen je tanden kan tandvleesinfecties veroorzaken die tandbot kunnen aantasten. Je verkeert in valse rust, want die plaque en kleine infecties zie en voel je vaak niet. Dankbaar ben ik de assistente voor haar raad en voordoen.

De ‘preventieve advies en instructie’ van 12,55 vergoedt de zorgverzekeraar niet, maar de duurdere ‘tandextracties’ wel. Ik dacht: omgekeerde wereld. Maar in een maatschappij waar je eraan gewend raakt dat wat mensen in sociale betekenisgeving afspelen niet door de verzekeraar vergoed wordt, weet je zeker: men stopt op den duur met goede raad, of zal zoeken naar een transactieformulering die in het vergoedingensysteem past. Je verliest zo óf  kwaliteit óf het wordt fraude. Tel uit je winst.

1 reactie

  • Afgelopen jaar heb ik ook een intensief tandsteenverwijderingsparcours afgelegd. Mijn oude tandarts was komen te overlijden en de praktijk was overgedaan aan een bestaande praktijk iets verderop. Vanaf de tandarts werd ik als vanzelfsprekend doorgeleid naar de mondhygiëniste. Deze inspecteerde mijn gebit en hield me vervolgens een boek voor waarvan ze de bladzijde een voor een omsloeg. Op de eerste pagina was een puntgaaf gebit te zien, bij elke volgende bladzijde werd het beroerder. Ze keek mij ernstig aan en vertelde me dat mijn gebit correspondeerde met dat op pagina 6. Kortom, ontkennen was zinloos, er moest iets gebeuren. In de computer tekende zij de staat van elke afzonderlijke tand aan, waarbij de mate van rot op het scherm in kleurverschillen tot uitdrukking kwamen. Ik verliet het pand met contant afgerekende borsteltjes (80 cent per stuk) en een briefje waarop stond welk mondspoelwater ik bij de apotheek diende te kopen. Na een week of wat borstelen en spoelen werd in twee sessies het tandsteen verwijderd en na nog weer een week of zes borstelen en spoelen vond controle plaats. Tand voor tand werd weer gemeten en vond invoer in de computer plaats. het resultaat loog er niet om. Met een blijde blik complimenteerde de mondhygiëniste mij met mijn borstelgedrag en er werd een afspraak voor controle over drie maanden ingepland. Ik had geen verweer, ook al niet vanwege haar blije blik toen ze me complimenteerde. Het traject kostte – niet vergoed – meer dan 1.000 euro. Hoewel er ondermeer ‘geleverd’ was, vond ik het best duur. Wat me opviel was dat het allemaal slim in elkaar stak. Het was overduidelijk goed doordacht. De dames – het waren allen dames, de tandarts van Oost-Europese origine, de mondhygiëniste van Aziatische – waren ‘correct’ in hun communicatie, tijdens de behandeling vertelden ze stap voor stap wat ze aan het doen waren, daar buiten communiceerden ze niet tot nauwelijks, maar keken me wel met vriendelijke blik aan. In wezen kwam het op mij allemaal heel modelmatig over. Bewondering heb ik voor hun aanpassingsvermogen.

Laat een reactie achter