Trauma?

trauma
Joggie op Pixabay
Geschreven door Imelda Schouten

Mensen voor de camera na hun ochtend in Brussel bij de metro in Maalbeek of de uitgang van Zaventem.

Ze kwamen goed uit hun woorden, beantwoordden vragen. Je hoorde hen in hun geheugen zoeken, waren zich bewust van de camera, leken af te wegen wat van belang kon zijn voor de kijker. Keek je goed naar hun ogen, lette je op hun ademhaling, hun stem die soms hoog uithaalde, dan liet hun lichaam weten dat ze iets ernstigs hadden meegemaakt. Dat een emotionele uitbarsting er aan zat te komen.

In de media verschenen beelden van heftige taferelen. Ik las dat mensen eerst geen aandacht voor elkaar hadden, terwijl de man of vrouw die naast hen lag ernstig verwond was, soms lag te creperen. De journalist had dat met verwondering opgetekend.
Kennelijk houdt rationaliteit je op zo’n moment op de been, komt jouw klap pas veel later. Wie heeft daar dan aandacht voor? Er is geen beeld dat daarvoor de aandacht trekt.

[wysija_form id=”2″]

Nieuwe aardnootjes verschijnen ook via Twitter.

1 reactie

  • Omstreeks het begin van de 20ste eeuw las je nauwelijks iets in kranten met betrekking tot het Midden-Oosten. Vanaf het moment dat bepaalde krachten zich echter gingen inzetten om het Ottomaanse Rijk ten gronde te richten veranderde er van alles. Sindsdien is het er niets anders dan kommer en kwel. Hoeveel mensen zijn daar inmiddels wel niet om zeep gebracht? Laatst in Iraq nog 2 miljoen burgers, onder wie een half miljoen kinderen …

    In atlassen verschenen rare, hoekige lijnen (zogenaamde grenzen) tussen landen die voorheen nooit hadden bestaan. De ene zogenaamde dictator na de andere werd er aan de macht gebracht en moest op bepaalde momenten ineens weer verdwijnen. Bepaalde groeperingen hadden interesse in een heuvel in Jeruzalem, Zion genaamd, anderen vonden er interessante grondstoffen. Men heeft er zelfs een “democratie”.

Laat een reactie achter