Ze kwamen goed uit hun woorden, beantwoordden vragen. Je hoorde hen in hun geheugen zoeken, waren zich bewust van de camera, leken af te wegen wat van belang kon zijn voor de kijker. Keek je goed naar hun ogen, lette je op hun ademhaling, hun stem die soms hoog uithaalde, dan liet hun lichaam weten dat ze iets ernstigs hadden meegemaakt. Dat een emotionele uitbarsting er aan zat te komen.
In de media verschenen beelden van heftige taferelen. Ik las dat mensen eerst geen aandacht voor elkaar hadden, terwijl de man of vrouw die naast hen lag ernstig verwond was, soms lag te creperen. De journalist had dat met verwondering opgetekend.
Kennelijk houdt rationaliteit je op zo’n moment op de been, komt jouw klap pas veel later. Wie heeft daar dan aandacht voor? Er is geen beeld dat daarvoor de aandacht trekt.
