Ja, maar… het flitst door mijn hoofd: valstrik, pas op je geld, auto. Ik wijs naar het winkeltje. Blijkt alleen voor Snickers en broodjes.
“Ja! Ik loop met je mee.” Auto op slot, kijk om me heen, pasje en sleutels goed vast, telefoon voor eventuele foto. “Wil je voor 15,- tanken? Dan haal ik de snelweg en tank ik daar verder.” Ik gooi er voor 20,- in en krijg een blauwig biljet terug. Hij kijkt opgelucht, bedankt me. Toetert als hij wegrijdt.
Mijn eerste gevoel was helpen, mijn tweede: pas op. De argwaan blijft nadat hij weg is. Ik check zelfs het geld, niets mis mee. ’s Avonds zeggen ook anderen dat je in deze situaties vooral moet oppassen. Wij helpen aarzelend, de vanzelfsprekendheid van sociale betekenisgeving zijn we kwijtgeraakt. En voelt juist dat niet als heel onveilig?
