Wij waren eraan gewend dat zoveel mogelijk te doen als we gezamenlijk eten, omdat dit een natuurlijk moment is om pillen in te nemen. Van de inspectie moet medicijnverstrekking voor iedere bewoner een aparte handeling zijn. Dat vinden zij veiliger.
In de praktijk is het juist onveiliger, gaat dit vaker mis. Onderweg naar de kast kom je mensen tegen die je voorbij zien lopen. Die schieten je aan. Je wordt in procedure van de inspectie veel vaker afgeleid.”
Als je volgens het protocol van de inspectie met medicijnen bezig bent, negeer je de rest. Dat staat niet in de procedure, maar wordt vanzelfsprekend aangenomen. Iemand met een sociale oriëntatie doet dat zo niet. Die heeft verbinding met bewoners, is betrokken, doet het benodigde werk op een manier die in ogen van de bewoners aansluit.
Je ziet wat de inspectie met rationaliteit afbreekt. Hoe doet een toezichthouder die sociale oriëntatie koestert en herkent dat die kwaliteit en veiligheid geeft?
