We raken aan de praat. Haar zoontje was iets afgevallen en nu weer op gewicht. Hij zou alleen gewogen worden, maar ze moet toch wachten op de jeugdarts. Ze gaf het jongetje borstvoeding op momenten dat hij wilde drinken. Toen hij gewicht verloor moest ze op vaste tijden gaan voeden. “Dit voelt niet natuurlijk. Ook moet ik hem wakker maken als hij ligt te slapen,” zegt ze terwijl ze me wat onzeker aankijkt. “De kraamverzorgster wilde al vanaf de geboorte dat ik op vaste tijden zou gaan voeden.”
M’n mond valt open en ik voel me zelfs boos worden! Baby’tjes vallen na de geboorte bijna altijd eerst iets af, niets raars aan.
Maar in plaats van te mogen vertrouwen op wat je voelt en ziet, en je eigen manier daarin te ontwikkelen, moet het rationeel opgelost worden. Als jonge moeder word je vanzelf onzeker.
Is er een grotere interventie denkbaar in een proces wat al miljoenen jaren vrijwel altijd goed op gang komt?
